طرفداران وعاشقان داریوش

مصاحبه داریوش با طپش

dariushlovers — Sun, 12 Jul 2009 10:51:18 GMT

با سلام خمدت دوستان از مصاحبه داریوش با امیر قاسمی از شبکه طپش پخش شد که در چندین قسمته قسمته اول این مصاحبه شنبه پخش شد که بسیار جالب وکار نوی بود وبسیار ایدال بود و من از شبکه طپش وشخص امیر قاسمی تشکر میکنم که چنین مصاحبه ای رو با ابر مرد موسیقی ایران داشته این مصاحبه با مصاحبه های دیگه خیلی فرق داره خودومونی تر وبسیار جالب وکاری نو با دو فضای متفاوت که تا به الان با هیچ هنرمند دیگه این جوری مصاحبه نشده وواقعا طپش سنگ تموم گذاشته.....

حتما این مصاحبه تاریخی داریوش که صحبت های بسیار جالب و شنیدنی رو میگه نگاه کنید.......

حتما نگاه کنید...

داریوش

dariushlovers — Sun, 19 Apr 2009 08:45:53 GMT

ای کریمی که بخشندهء عطائی
و ای حکیمی که پوشندهء خطائی
و ای صمدی که از ادراک خلق جدائی
و ای احدی که در ذات و صفات بی همتائی
و ای خالقی که راهنمائی
و ای قادری که خدایی را سزائی
جان ما را صفای خود ده
دل ما را هوای خود ده
چشم ما را ضیای خود ده
ما را آن ده که آن به
الهی عشق چیست؟

معجزه خاموش

dariushlovers — Mon, 19 Jan 2009 13:34:18 GMT

آلبوم جدید داریوش...

معجزه خاموش

۲۰۰۹

برای اطلاعات بیشتر به سایت

dariush2000.com

مراجعه کنید.

آهنگهای آلبوم معجزه ی خاموش ۱۰ عدد است که به شرح زیر است.

1- شطرنج ( داریوش اقبالی)

2- تقویم (اردلان سرفراز، فرید زولاند)

3- ساعت شوم (ایرج جنتی عطایی، بابک سعیدی)

4- شبتاب (شهیار قنبری، فرید زولاند)

5- دلتنگم (ایرج جنتی عطایی، بابک سعیدی)

6- معجزۀ خاموش (ایرج جنتی عطایی، بابک سعیدی)

7- همدرد ( منوچهر نامور آزاد، محمد شمس)

8- تصویر رویا (روزبه بمانی، مهدی یراهی)

9- آواز پری ها (ایرج جنتی عطایی، فرید زولاند)

10- راهی (اردلان سرفراز، فرید زولاند)

عکس های داریوش

dariushlovers — Mon, 22 Sep 2008 10:40:18 GMT

چند عکس از داریوش:

.......................................................

مرامنامه ی هواداران داریوش

dariushlovers — Thu, 18 Sep 2008 08:42:18 GMT

سند اخلاقی اعضای انجمن هواداران داریوش

..............................................................................................................

انجمن هواداران داریوش، گروهیست مستقل، خود جوش و مردمی متشکل از دوستداران داریوش اقبالی هنرمند محبوب و فعال اجتماعی. گروه هواداران داریوش با در پیش گرفتن رویکردی واقع گرایانه برای ارتقاء سطح فرهنگ هواداری در بین دوستداران بیشمار داریوش عزیز شکل گرفته است.

ارتقاء سطح فرهنگ هواداری به معنای کاربردی تر شدن حضور هواداران در فعالیت های هنری - اجتماعی همسو با اهداف و افکار والای شخص داریوش نازنین ؛

ارتقاء فرهنگ هواداری با خارج کردن هواداران از قالب کلیشه ای مرسوم به وسیله ی یاد آوری مسئولیت خطیر هواداری ؛

مسئولیت هواداری به معنای آشنا شدن با وظایفیست که هرکدام از ما نسبت به هنرمند محبوبمان، جامعه، انجمن هواداران و نیز نسبت به خود برعهده داریم ؛

بر این اساس نکاتی چند تحت عنوان مرامنامه ی هواداران داریوش در ذیل این مقدمه بیان خواهد شد که در کنار دیگر اصول نانوشته ی انسانی و اخلاقی از جانب هواداران بیشمار داریوش نازنین مورد تائید قرار گرفته و بکار گرفته می شود .

مرامنامه ی انجمن هواداران داریوش

- ما برای وصل کردن آمدیم -

ایجاد رابطه میان تمامی هواداران داریوش عزیز در سر تا سر کره ی خاکی و در پی آن شکل گیری دوستی و همدلی میان اعضای انجمن.

" دوستی کلید درهای بسته است و مرهم دل های شکسته "

احترام به عقاید دیگران در عین وجود تضاد در اندیشه و تفاوت در افکار و شخصیت یکدیگر.

حفظ حرمت و پرهیز از بی احترامی به تمامی اشخاص به خصوص دیگر هنرمندان سرزمین عزیزمان و هوادارانشان.

" دل جایگاه مهر است، نه جای جوشش و کینه "

پشتیبانی و حمایت مستمر از شخص داریوش عزیز در تمامی فعالیت های هنری، اجتماعی و انسانی ایشان.

پرهیز از سطحی نگری و اقدامات متعصبانه و منسوخ شده در فعالیت های هواداران از جانب اعضای انجمن.

تمامی اعضاء صرف نظر از سابقه، سن و ... برای فعالیت و خدمت در انجمن از شرایطی یکسان و برابر برخوردار می باشند و هر کدام از ما تنها یکی از هواداران بیشمار داریوش عزیز هستیم که در سایه سار حضور حقیقی داریوش نازنین، به زیر سقف آسمانی این انجمن گرد هم آمده ایم.

بیان آزادانه و صادقانه ی نظرات و انتقادات اصولی و به جا ضمن دوری جستن از دخالت و تصمیم گیری در رابطه با امور شخصی، رفتاری و فعالیت های هنری - اجتماعی داریوش عزیز.

انجمن هواداران داریوش تحت مالکیت شخصی هیچ فردی قرار نداشته و فرد فردِ دوستداران داریوش عزیز مالک معنوی انجمن می باشند.

..........................................................................................................................................

آدرس اینترنتی انجمن

http://launch.groups.yahoo.com/group/DariushFan

3کلیپ زیبا(پشت صحنه ساخت اهنگ دوباره میشازمت وطن)و.....

dariushlovers — Mon, 08 Sep 2008 12:36:18 GMT

با سلام خدمت دوستان عزیز

عکس های زیباس از پشت صحنه ساخت دوباره میسازمت وطن وچندتا عکس ازکلیپ دل من و چندتا عکس از کلیپ اصلی غم نیما

حتما نظر بدید نظرات شما باعث دل گرمی من است وباعث پیشرفت وبلاگ

میشه تا شما هوادارن داریوش بیشتر استفاده ببرید.ممنونم

امیدوارم ایام خوبی داشته باشید وماه مبارک رمضان هم به شما تبریک

میگم.امیدوارم نماز وروزه هاتون قبول حق قرار بگیره.

..............................................................................................................

عکس های از پشت صحنه ساخت دوباره میسازمت وطن

...............................................................................

عکس های از کلیپ دل من

عکسهای این کلیپ:

...............................................................................

چندتا عکس زیبا از کلیپ ترانه غم نیما

...............................................................................................................

تمرین آواز داریوش و ابی

dariushlovers — Thu, 28 Aug 2008 12:36:18 GMT

باسلام برای امروز تمرین آواز داریوش و ابی گذاشتم امیدوارم خوشتون بیاد.

تمرین ترانه چشم من برای اجرا در کنسرت داریوش و ابی

برای دانلود کلیک کنید....

دانلود تصویری تمرین آواز داریوش وابی

کنسرت داریوش در مونیخ

dariushlovers — Wed, 20 Aug 2008 18:03:18 GMT

باسلام به گرمی خورشید سوزان خدمت شما داریوشی های عزیز قسمتی های از کنسرت داریوش

در مونیخ(المان)در سال ۲۰۰۷ میزارم برای دانلود امیدوارم خوشتون بیاد . نظرات خودتونو در بخش نظرات

بنویسید.

داریوش است که بر تارو جان مینوازد

برای دانلود کلیک کنید

دانلود قسمتی از کنسرت داریوش اهنگ سلام

dariushlovers — Thu, 14 Aug 2008 08:17:18 GMT

سلام به همه ای داریوشی های عزیز امروز

قسمتی از تصویری داریوش از یکی از کنسرتهای

بسیار قشنگش میزارم .داریوش اهنگ سلام اجرا

میکنه که بسیار زیبا است مخصوصا وقتی طرفدارانش

روی صحنه میان وبراش گل میارن حتما دانلود کنید

ونظر بدید.

برای دانلود کلیک کنید

گفتگوی داریوش با مجله ای آرش

dariushlovers — Tue, 05 Aug 2008 15:47:18 GMT

پرویز قلیچ خانی: آقای داریوش اقبالی عزیز، با تشکر فراوان از شما برای ‏پذیرش این گفت و گو. همانطور که در مکالمه یِ تلفنی توضیح دادم، صدمین شماره ی آرش که در ‏شانزدهمین سال خود منتشر می شود، به مقولات تبعیدیانِ سیاسی و ‏مهاجرین ایرانی در خارج از کشور اختصاص دارد. یکی از این مقولات، ترانه ‏سرایی در تبعید است.‏
در تحریریه تصیصم گرفته شد که من، گفت و گویی داشته باشم با شما؛ چرا ‏که به نظر ما شما جزو معدود خوانندگانِ معترضی هستید که طی این چند ‏دههِ کار هنری خود، هم چنان این خصلت شورشگری را حفظ کرده و ‏همیشه مخالف ظلم و بی عدالتی حاکم بر جامعه بوده اید.‏

داریوش:‏
‏ من بسیار خوشحالم که امروز در کنار شما هستم. همین طور که به حرف ‏های شما گوش می دادم، منو بُردید به سال های دور. به استادیوم امجدیه، ‏چرا که من یکی از طرفدارانِ خود شما بودم. نه تنها روزهای نو جوانی که در ‏تیم کیان بازی می کردید، بلکه، بازی تیم ملی ایران با اسرائیل را در سال ‏‏1347، که گل پیروزی را از راه دور وارد دروازه ی اسرائیل گردید، فراموش ‏نمی کنم. ‏
من خوشحالم که پس از گذشت سال ها، امروز در پاریس نشسته ایم و نقبی ‏به خاطرات دور می زنیم و یادآور دورانی می شویم که من با اکثر بچه های ‏تیم دوست و رفیق بودم؛ چرا که خودم نیز از نوجوانی فوتبال بازی می کردم. ‏امیدوارم که این مرور خاطرات برای خوانندگان شما نیز جذاب و خواندنی ‏باشد.‏
قلیچ خانی: ضمن تشکر از این که مرا نیز خجالت دادید، اجازه می خوام به ‏سئوالات بپردازم.‏
بخش زیادی از مردم ایران، شما را به عنوان یک خواننده ی معترض می ‏شناسند؛ و به همین خاطر اکثر ترانه هایی که تا به حال اجرا کرده اید با این ‏مضمون بوده است و برای همین در دل مردم ایران-خصوصاٌ طرفداران ‏موسیقی پاپ- جایگاه خاصی پیدا کرده اید. می خواهم بپرسم چه عواملی در ‏زندگی شما باعث شده که شما با روحیه ای معترض به محیط موسیقی ایران ‏قدم بگذارید؟
داریوش:‏
‏ واقعیت اش این است که من تا سن 19 سالگی، بیشتر وقت ام در زمین ‏بازی می گذشت. درس می خواندم اما عشق موسیقی را با همه وجود حس ‏می کردم؛ ولی تصویر این که روزی خواننده معروفی بشوم، بسیار تصویر ‏دوری بود. و هیچ گاه هم برای این که خواننده ای بشوم شروع نکردم.‏
همه ی کارهای من اتفاقی بود. درست است که من از سن 9 سالگی روی ‏صحنه می رفتم ولی این که قصد داشته باشم خواننده بشوم نبوده است. ‏اولین جرقه و تجربه هم در برنامه دوستم هنرمند نامدار آقای حسن ‏خیاطباشی اتفاق افتاد.‏
تنها در سن 19 سالگی بود که با آشنا شدن با ایرج جنتی عطایی و شروع ‏اولین کار حرفه ایم با او، و درست در زمانی که من شانس همکاری با ‏آهنگساز برجسته آقای پرویز مقصدی را داشتم، بسیار به من کمک کرد که ‏وارد مرحله دیگری بشم. باید یادآوری کنم که آهنگ های مقصدی نقش ‏مهمی در شهرت بسیاری از خواننده ها داشت و من هم از این قاعده ‏مستثنی نبودم. البته این بر میگرده به دوره ی اول کار حرفه یی من.‏
اما در مورد "خواننده ی معترض" که شما اشاره کردید، باید بگویم: زمانی ‏که به دنیای خوانندگی حرفه ای وارد شدم با دنیای جدیدی آشنا شدم. ‏دنیای خوانندگی و ترانه سرایی، رادیو و تلویزیون، روزنامه و مجله؛ همه ی ‏این ها برای من تازگی داشت! قرار نبود که من این جا باشم! قرار بود که به ‏دانشگاه بروم و بچه ای درس خوان و خلبان بشوم؛ درسته که از بچه گی ‏میخواندم ولی، خوانندگی را حرفه نمی دانستم؛ اما این مرحله ی جدید باعث ‏شد که به صورت حرفه ای وارد دنیای خوانندگی بشوم؛ و در همان قدم های ‏اول مشت اول را خوردم. با سانسور اداره شورای شعر و موسیقی، با تبعیض و ‏زور رسمی آشنا شدم؛ پارتی بازی و قلدری و زورگویی مسئولین اداری و ‏ممیزی را دیدم؛ به راستی چگونه باید این عشق به خوانندگی را حفظ می ‏کردم؟ هنوز به خواندن سومین ترانه ی ایرج و بابک نرسیده بودم که باید ‏پرسش و پاسخ و بازجویی پس بدهم! و البته کمی دیرتر ترانه های ترانه ‏سراهای برجسته یی مثل آقای شهیار قنبری و مسعود امینی و اردلان سرفراز ‏و... همین طور که جلوتر می رفتم، حس می کردم که این فضای نورانی، ‏ظاهری است. شنا کردن در این فضای نورانیِ صحنه ی خوانندگی، تبحر و ‏بلدی خواصی لازم داشت که من با آن آشنا نبودم. تنها عشق به خواندن و ‏برای مردم خواندن چیزی بود که توانست مرا در این محیط پر آشوب، حفظ ‏کند. هر چند که در این رهگذر، ضربات و لطمات فراوانی خوردم و خوردیم. ‏خصوصاٌ دهه ی 1350، که برای محیط موسیقی ما، دهه ی بسیار حساسی ‏بود. دهه ای که بلاهای فراوانی بر سر من، ایرج جنتی عطایی وعده ی ‏دیگری که اسم بردم آمد؛ در واقع، ترانهِ به گونه های مختلف، مورد هجوم ‏قرار گرفت.‏
این دوره با بینش خاصی برای من آغاز شد. دوره ای که درد جامعه در ترانه ‏های خوب ترانه سرایان ما، خصوصاٌ ایرج جنتی عطایی انعکاس می یافت. و ‏البه همراه با ملودی های آهنگساز های بسیار خوبی مثل زنده یاد بابک بیات، ‏شماعی زاده، مرحوم واروژان و چند نفر دیگر.‏
زمانی که من برای اولین بار با ایرج در شمال ایران روبرو شدم، احساس کردم ‏که هم زبان و گُم شده ای را پیدا کرده ام. در آن زمان حس می کردم که ‏مانند یک انسان گرسنه دلم می خواد که ترانه های ایرج را یکی پس از ‏دیگری بر صحنه، فریاد کنم.‏
قلیچ خانی: در واقع برخورد اولیه شما با ایرج جنتی عطایی به عنوان ترانه ‏سرای معترض باعث شد که انگیزهای اعتراض در وجود خود شما، تقویت ‏بشود. در واقع چیزی در وجود شما در قلیان بود که ترانه های ایرج کبریتی ‏به آن زد. به نظر من در آن شرایط اجتماعی، شهامت می خواست که کسی ‏این ترانه ها را بروی صحنه ببرد و شما در واقع به چنین ریسکی دست زدید ‏و البته هزینه ی آن را هم، پرداختید.‏

داریوش: ‏
راستش بیشتر ما در جامعه ای بزرگ شده بودیم که همیشه با نوعی برخورد ‏دیکتاتور مآبانه روبرو بودیم. از خانواده گرفته تا معلم در مدرسه، و پلیس در ‏کوچه و بازار. تا چشم باز کردیم که خودمان را بشناسیم، متوجه شدیم که ‏اکثراٌ در حال زورگویی به ما هستند. این مسئله در شکل گیری روحیه من ‏بی تأثیر نبوده است. هر چند که مسئله ی مضمون ترانه بسیار مهم است.‏
قلیچ خانی: به نظر من جوهره ای در وجود شما وجود داشته که باعث شده ‏است با برخورد با ترانه سرایان خوب ، تقویت شود. روزی در مورد این مسئله ‏با آقای جنتی صحبت می کردیم و او در مورد همین روحیه اعتراضی و ادامه ‏کاری آن در وجود شما، می گفت : «پاسخ گرفتن از جامعه، بسیار مهم بود. ‏وقتی یک آرتیست جوان که تازه شروع به کار حرفه ای کرده و در ضمن ‏کارهایی نیز می کند که شهامت زیادی می خواهد، بلافصل از مردم جواب ‏می گیرد و این جوابی که مردم به داریوش دادند، در تقویت روحیه و ادامه ‏کاری داریوش بسیار تأثیر داشت.»‏

داریوش: ‏
درست است. این به روح و روان خود آدم نیز وابسته است. ممکن است شعر ‏بسیار خوبی را ایرج به خواننده ی دیگری بدهد و او اظهار کند که به روحیه ‏من نمی خورد؛ در صورتی که ترانه های ایرج با رگ و پی من سروکار داشت. ‏قبل از ایرج، زمانی شش و هشت می خواندیم، یک روز که کتاب شاملو را ‏می خواندم وقتی به شعر پریا رسیدم احساس کردم که درد جامعه را فریاد ‏می کند. با دوستم ملودی روی آن گذاشتیم که حس ما بود. ولی در آن زمان ‏ها اجازه آهنگ گرفتن به این راحتی ها نبود. وقتی آن را برای اجرا به ‏‏"شورای شعر و ترانه" معرفی کردیم، گفتن که اجازه اجرا ندارید! ما اعتراض ‏کردیم که کتاب آن درآمده چرا اجازه نداریم؟! گفتن که باید شعر آن عوض ‏شود. در حالی که من شعر را خوانده بودم و اصل آن هم زیر زمینی پخش ‏شده بود. برای همین از مینا اسدی خواستند که شعری بر وزن پریا بگوید که ‏با این ملودی خوانده شود. مینا اسدی هم "شعر زندگی یک بازیه / کی از ‏عمرش راضیه را گفت و ما هم اجرا کردیم. در واقع قبل از آشنا شدن با ایرج ‏و خواندن ترانه های او، خودم را در پریای شاملو پیدا می کردم. زمانی که با ‏ایرج آشنا شدم، پله پله و قدم به قدم جلو رفتیم، "جنگل"، "بن بست"، ‏‏"خونه"، "علی کنکوری"و... که همه حرف و درد جامعه بود. هنوز هم هست!‏
روزی به بازجویم گفتم که تو چیزی را از من گرفتی و یک چیز به من یاد ‏دادی؛ نشان دادی که من در کجا دارم زندگی می کنم. در ضمن، آن تصویر ‏و حسی را که من در نوجوانی از آزادی در هنگام خواندن داشتم، از من ‏گرفتی.‏
قلیچ خانی: همان طور که قبلاٌ اشاره کردم، شما شهامت این را داشتید که ‏برای خواندن ترانه های ایرج، و چند ترانه هم از ترانه سرایان معروف دیگر که ‏اسم بردید، ریسک کنید و کردید؛ در ضمن هزینه ی آن را هم پرداختید. آیا ‏امکان دارد که چگونگی و علت دستگیری خود را توسط ساواک در رژیم ‏شاهنشاهی، برای خوانندگان ما توضیح دهید؟‏

داریوش:‏
‏ اگر بخواهم قدم به قدم اتفاق را توضیح دهم، به درازا خواهد کشید. اما، به ‏طور مختصر باید بگویم که کم کم متوجه شدم که عده ای خوش ندارند که ‏ترانه و خواندن حرمتی داشته رسالتی و تعهدی داشته باشد. در ضمن از آن ‏خواندن های شبانه و بزمی و خصوصی هم گریزان بودم. در نتیجه روی ‏صحنه هم که می رفتم، دو سه آهنگ اجرا می کردم و بعد تمام می کردم. ‏اعتراض هم که می کردند می گفتم که من چنین هستم. دلم می خواست ‏برای اجرای کار، آزاد باشم. اگر دلم می خواست روی سن می رفتم و اگر نه، ‏نمی رفتم. تا این که روزی که می خواستم به روی سن بروم، گفتن که تو ‏نمی توانی بالا بروی. عکس ها را پایین کشیدند. دو هفته بعد در منزلی که ‏برای صحبت در مورد فیلمی با تنی از دوستان دور هم جمع شده بودیم، با ‏رد یابی که قبلاٌ شده بود به داخل منزل ریختند و من با یک کارگردان جوان ‏که از امریکا آمده بود و دوستم بهروز به نژاد را دستگیر کردند. دو روز بعد ‏ایرج جنتی عطایی، دو روز بعد مسعود امینی و بعد شهریار قنبری را دستگیر ‏کردند.‏
بعد هم من و ایرج را جلوی دوربین آورده و عکسی گرفتند و بازجو با طعنه ‏می گفت که ما می خواهیم تو را معروف کنیم. و یکی دیگر از آن ها می ‏گفت که از آن بالا بگونه ای تو را زده ایم زمین که نخواهی فهمید که چگونه ‏خورده ای.‏
هر چه گذشت و هرچه تحقیق کردند، چیزی دستگیرشان نشد. در هیچ ‏حسابی پول نداشتم. شک کردند پس این همه پولی که من درآورده ام ‏کجاست؟! شاید بگونه ای به چریک ها پولی می رسانم؟!‏
دو روز بعد، عکس روی روزنامه را آوردند که به جرم پخش مواد مخدر ‏دستگیر شده ام. در زمانی که جرم ده گرم هروئین را اعدام اعلام می کردند، ‏منی را که اعلام کرده بودند با مقدار زیادی هروئین و تریاک دستگیر شده ام، ‏‏9 ماه بعد از زندان آزاد کردند!!‏
در واقع با دستگیری من و دیگران، قصد داشتند که وحشتی در بین افراد ‏حرفه ی ما و کلاٌ در محیط هنری بوجود بیاورند و در ضمن با زدن اتهام ‏داشتن مواد مخدر، ما را به خیال خود خراب کنند. هر چند که مثل همه ‏رژیم های دیکتاتوری، عکس آن شد. درست مثل امروز که رژیم جمهوری ‏اسلامی با به مصاحبه کشیدن روشنفکران و دانشجویان، قصد خراب کردن ‏آنان را دارد، در حالی که ما می بینیم درست تأثیر عکس در جامعه دارد. ‏
چند ماه پس از آزادی این دوستان، ساواک تصمیم گرفت که آزادی من در ‏گرو خواندن ترانه یی به عنوان ابراز ندامت باشد. شهیار قنبری ترانه یی ‏نوشت که اسکلت اصلیش همین ترانه یی هست که این اواخر به اسم "هیچ ‏کجا عزیز تر از وطن نبود" پخش شد. آقای منفرد زاذه هم آهنگی ارائه ‏کردند که اگر اشتباه نکنم برای متن فیلم "بلوچ" از آن استفاده شده. اما ‏جالب اینجاست که امنیتی ها فکر می کردند که ایرج و من که به طور ‏عجیبی از نظر حسی و عاطفی و عقیده یی به هم نزدیک هستیم فکر می ‏کردند که با هسته یا شاخه ای از مبارزین ارتباط داریم. یادمه یکروز من و ‏ایرج را روبرو کردن. سئوال باران شروع شد. ایرج به صراحت میگفت که اون ‏ها حق ندارن جوان ها را به جرم وطن پرستی دستگیر و شکنجه کنند. من ‏هم که دیدم ایرج داره خیلی تند میره از زیر میز زدم به پاش که کوتاه بیاد ‏ولی اون فکر کرد دارم تشویقش می کنم و ادامه میداد. آنها با اینکه ایرج را ‏آزاد کرده بودن اما دست از سرش ور نمی داشتند. تا یکروز من دیدم که ‏خانواده ی من ایرج را به ملاقات من آوردند. ملاقاتی که فقط مخصوص ‏خانواده بود. ‏
شرح بیشتر ماجرای قبل از این ملاقات را ایرج در یکی از مصاحبه هایش ‏گقته است.‏
نا گفته نماند که تا قبل از انقلاب هم ما کاملاٌ "آزاد" نبودیم. یک مامور هر ‏وقت که میخواست، وارد خانه و زندگی من یا ایرج می شد. مهمانی و خلوت ‏هم سرشان نمی شد. این از تحت نظر بودن هم بد تر بود.‏
قلیچ خانی: این کاری است که اکثر حکومت های فاشیستی به آن متوسل ‏می شوند؛ هر چند که روند شوهای تلویزیونی در نهایت به ضد این حکومت ‏ها تمام شده است.‏

داریوش:‏
در واقع حکومت های مستبد بخاطر ضعفی که دارند مجبور به چنین اعمالی ‏می شوند. در حالی که اگر حکومتها ترسی از ادامه ی کار خود نداشته باشند، ‏نیازی به چنین شوهای قلابی نخواهند داشت.‏

ادامه دارد.....................